Tanri biliyor ya! Çogu zaman bir daha
uyanmama istegiyle hatta bazen bir daha
uyanmama umuduyla yatiyorum yatagima;
sabah gözlerimi açipta günesi gördügümde
içerliyorum. Ah keske suçsuz biri olsaydim da
suçu havaya, öbür insanlara ya da basarisiz girisimlerime
atabilseydim, o zaman
bu isteksizligimin dayanilmaz yükü yari yariya
hafiflemis olurdu.
Vay halime! Fazlasiyla hissediyorum ki,
bütün suç yalnizca bende -hayir suç degil bu -
bütün mutluluklarin kaynagi
kendi içimde gizliydi bir zamanlar,
simdi ise bütün kederimin kaynagi gizli içimde,
iste o kadar.
Bir zamanlar duyumsamalarin bollugunda yüzen,
adim basi bir cennetle karsilasan,
sevgisiyle bütün dünyayi kucaklayabilecek yüregi olan
o kisi degil miyim ben artik?
Simdi bu yürek ölü
içimden hiç bir cosku yükselmiyor artik,
gözlerim kurudu ve insani ferahlatan
gözyaslariyla artik canlanmayan duygularim,
korkuyla alnimin kirismasina neden oluyor.
Çok aci çekiyorum; çünkü yasamimin biricik coskusunu,
çevremde bana dünyalar yaratan
O kutsal o can veren gücü yitirdim;
o güç yok oldu...
GOETHE
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder